پریاپیسم ایسکمیک یک وضعیت اورژانسی پزشکی است که در آن نعوظ طولانی‌مدت به دلیل به دام افتادن خون رخ می‌دهد و برای جلوگیری از تخریب بافت، نیاز به مداخله فوری پزشکی دارد.
پریاپیسم ایسکمیک چیست؟
این نوع از نعوظ زمانی رخ می‌دهد که خون نمی‌تواند از سیاهرگ‌های آلت تناسلی خارج شود یا به دلیل اختلال در انقباض عضلات صاف در بافت‌های نعوظ‌شونده، خون در آن ناحیه حبس می‌شود. این حالت شایع‌ترین نوع است و با سفت شدن بدنه آلت در حالی که سر آن (گلاپیس) نرم باقی مانده مشخص می‌شود و اغلب با دردی که به تدریج افزایش می‌یابد همراه است.
نوع دیگری نیز وجود دارد که به آن پریاپیسم غیرایسکمیک (با جریان بالا) می‌گویند. این حالت معمولاً در اثر یک آسیب فیزیکی رخ می‌دهد که باعث عدم نظم در جریان خون از طریق شریان‌ها می‌شود. در این نوع، آلت کاملاً سفت نمی‌شود و بیمار معمولاً دردی احساس نمی‌کند.
دلایل تداوم نعوظ
عوامل متعددی می‌توانند منجر به این وضعیت شوند که برجسته‌ترین آن‌ها عبارتند از:
- اختلالات خونی: مانند کم‌خونی داسی‌شکل (شایع‌ترین علت در کودکان)، لوسمی و تالاسمی.
- داروها: برخی داروهای ضد افسردگی، داروهای ضد اضطراب و روان‌گردان، داروهای ضد انعقاد خون و تزریق‌های موضعی برای درمان اختلال نعوظ.
- مواد مخدر: مصرف الکل، کوکائین و ماری‌جوانا.
- آسیب‌های جسمی: ضربه به ناحیه لگن، پرینه یا عضو تناسلی.
- سایر دلایل: نیش عقرب و عنکبوت یا برخی اختلالات عصبی مانند آسیب‌های نخاعی.
تشخیص و درمان پریاپیسم ایسکمیک
تشخیص در بخش اورژانس بر اساس معاینه بالینی و تاریخچه پزشکی انجام می‌شود و ممکن است شامل آزمایش‌های زیر باشد:
۱. اندازه‌گیری گازهای خون: نمونه‌برداری از خون آلت؛ اگر رنگ خون تیره (کم‌اکسیژن) باشد، نشان‌دهنده پریاپیسم ایسکمیک است.
۲. سونوگرافی (داپلر): برای تخمین جریان خون و شناسایی آسیب‌ها.
۳. آزمایش خون و ادرار: برای شناسایی اختلالات خونی یا وجود سموم و داروهای محرک.
در مورد درمان پریاپیسم ایسکمیک، اقدامات فوری در اورژانس به شرح زیر است:
- تخلیه خون: استفاده از سوزن و سرنگ برای تخلیه خون اضافی؛ گاهی عضو با محلول نمکی شستشو داده می‌شود.
- داروها: تزریق ماده فنیل‌فرین برای تنگ کردن رگ‌های ورودی و افزایش خروج خون.
- مداخله جراحی: در صورت شکست روش‌های قبلی، جراح ممکن است برای تخلیه خون یا تغییر مسیر جریان آن عمل جراحی انجام دهد.
برای موارد پریاپیسم غیرایسکمیک، پزشک ممکن است به نظارت، استفاده از کمپرس سرد و فشار روی ناحیه پرینه اکتفا کند و در موارد خاص، جراحی برای ترمیم آسیب‌های شریانی لازم باشد.
سوالات متداول
پریاپیسم ایسکمیک چیست و آیا بر توان جنسی آینده تأثیر می‌گذارد؟
بله، اگر نعوظ برای مدت بسیار طولانی (بیش از ۴ ساعت) ادامه یابد، کمبود اکسیژن می‌تواند منجر به تخریب بافت‌های آلت شود که ممکن است باعث ایجاد اختلال نعوظ در آینده گردد.
چگونه می‌توان از تکرار این حملات پیشگیری کرد؟
پزشک ممکن است درمان بیماری زمینه‌ای (مانند کم‌خونی داسی‌شکل) را توصیه کند، یا در بزرگسالان از داروهای مسدودکننده هورمونی یا فنیل‌فرین استفاده نماید.
آیا همه موارد نعوظ طولانی‌مدت خطرناک هستند؟
وضعیت ایسکمیک یک اورژانس شدید است، در حالی که نوع غیرایسکمیک گاهی بدون درمان برطرف می‌شود و همان خطر تخریب بافتی را ندارد.
چه زمانی باید فوراً به پزشک مراجعه کرد؟
در صورت مشاهده علائم زیر باید سریعاً به بخش اورژانس مراجعه کنید:
- تداوم نعوظ برای بیش از ۴ ساعت.
- رخ دادن نعوظ بدون وجود تحریک یا میل جنسی.
- احساس درد فزاینده در آلت همراه با سفتی شدید بدنه و نرمی سر آن.
سلب مسئولیت: این محتوا صرفاً جهت اطلاع‌رسانی است و جایگزین مشاوره پزشکی متخصص نمی‌باشد.
مقالات مرتبط
- داروی اختلال نعوظ و کاهش خطر مرگ‌ومیر؛ نتایج جدید
- کاهش خطر ابتلا و درمان تبخال تناسلی
- آشنایی با گرایش به زنان و مفهوم جینوسکشوالیتی
- نورالژی پس از زونا: علائم، دلایل و روش‌های درمان
- بیشتر درباره اختلال نعوظ
Photo: Direct Media, CC0 1.0, via stocksnap.io
approved by: Medica Health team